Τα οινοπέδια του Ξινόμαυρου στη ζώνη Ο.Π.Α.Π. Νάουσα
Χρυσούλα Σπινθηροπούλου(1) - Βασίλης Μαρίνος(2)
(1) Δρ. Γεωπόνος, ειδικός Αμπελουργίας (2) Δρ. Χημικός- Οινολόγος

Ιστορική αναδρομή
Η αμπελοκαλλιέργεια στην Νάουσα και το Ναουσαίικο κρασί έχουν μια παράδοση που χάνεται στα βάθη των χρόνων. Οι πρώτες γραπτές μαρτυρίες για την αμπελοκαλλιέργεια και την παραγωγή κρασιού αφορούν την περίοδο του 16ου αιώνα. Σε όλη τη διάρκεια της τουρκοκρατίας και μέχρι τα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ου αιώνα το Ναουσαίικο κρασί ταξιδεύει παντού στην κεντρική και ανατολική Ευρώπη αλλά και στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου.

Από τις περιγραφές πληροφορούμαστε ότι το αμπέλι καταλάμβανε το σύνολο σχεδόν της γεωργικής γης της Νάουσας. Οι αμπελώνες κατέβαιναν μέχρι τα πεδινά (Σμίξη) και ήταν διαμορφωμένοι σε κύπελλο, πυκνής φύτευσης. Επικρατούσε η ποικιλία Ξινόμαυρο, αλλά υπήρχαν διάσπαρτα και άλλες ποικιλίες. Είχαν προχωρήσει και σ’ ένα πρώτο διαχωρισμό των αμπελώνων με βάση το ποιοτικό τους δυναμικό, και έχουν φθάσει ως της μέρες μας τοπωνύμια φημισμένα για την ποιότητά των κρασιών τους (Γάστρα, Καραϊδα, Σμίξη κλπ). Οι αναφορές που υπάρχουν σχετικά με την ποιότητα του κρασιού κάνουν λόγο για ένα κρασί υψηλόβαθμο, πλούσιο σε χρώμα και σώμα, μπρούσκο, πυκνόρευστο (κρασί ωσάν της Νάουσας το φέρνου στο μαντήλι), που πίνεται μετά το 4ο-5ο έτος από την παραγωγή του. Στοιχεία που και σήμερα θεωρούνται συστατικά ενός ποιοτικού οίνου. Ως αποτέλεσμα της ποιότητας του, το εξαγωγικό εμπόριο βρίσκονταν σε ακμή και οι κάτοικοι εξασφάλιζαν ένα πολύ καλό εισόδημα.

Μάλιστα, για τη διασφάλιση της ποιότητας και της εμπορευσιμότητας των παραγομένων οίνων, οι ίδιοι οι παραγωγοί του κρασιού, είχαν επιβάλλει τον έλεγχο γνησιότητας του προϊόντος με την ύπαρξη σε αυτό ετικέτας-σφραγίδας γνησιότητας. Πρόκειται για την απόδειξη της εισφοράς ειδικού φόρου στον δήμο Νάουσας.....